ทำไมเด็กที่ร้องเพลงบ่อยๆ ถึงฟังภาษาอังกฤษได้ดี

ก่อนเด็กจะอ่านคำว่า cat ออก เขาต้องได้ยินก่อนว่าในคำนี้มีเสียงอะไรเรียงกันอยู่ ฟังดูง่าย แต่สำหรับเด็กเล็ก คำหนึ่งคำฟังเป็นก้อนเสียงก้อนเดียว การแยกก้อนนั้นออกเป็นเสียงย่อยๆ ต้องฝึก และดนตรีก็ช่วยฝึกได้

หูชุดเดียวกัน แค่คนละห้อง

ที่บ้านครูหมี เด็กฝึกฟังว่าเสียงไหนสูงกว่า เสียงไหนยาวกว่า ร้องตามทำนอง เคาะจังหวะ ส่วนที่ Say it English School ข้างๆ กัน เด็กเรียน Phonics คือฟังและเล่นกับเสียงของตัวอักษรผ่านเกมและกิจกรรม ก่อนจะไปอ่านเป็นคำ ห้องหนึ่งใช้โน้ต อีกห้องใช้ตัวอักษร แต่ฝึกหูแบบเดียวกัน

ทักษะที่ใช้ร่วมกันมีหลายอย่าง การได้ยินว่าเสียงสองเสียงต่างกัน การจับจังหวะ (ภาษาอังกฤษมีจังหวะหนักเบาชัดมาก ฟังเหมือนเพลงเลย) และการจำลำดับเสียงที่ได้ยิน

งานวิจัยบอกว่าอะไร

นักวิจัยในเยอรมนีแบ่งเด็กอนุบาลเป็นสามกลุ่ม ฝึกเสียงในภาษาตรงๆ เรียนดนตรี และเล่นกีฬา วันละ 10 นาทีนาน 20 สัปดาห์ กลุ่มดนตรีแยกเสียงในคำได้ดีขึ้นใกล้ๆ กับกลุ่มที่ฝึกภาษาตรงๆ ส่วนกลุ่มกีฬาไม่ได้ดีขึ้นชัดเจน (เด็กกลุ่มกีฬาก็คงได้แข็งแรงขึ้นแหละ แค่ไม่ได้ช่วยเรื่องนี้)

ทีมที่มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์นตามดูเด็ก 6-9 ปีที่เรียนดนตรีในโครงการชุมชน เรียนครบสองปีแล้วสมองแยกเสียงพยัญชนะที่คล้ายกันได้ชัดขึ้น ซึ่งเป็นกลไกที่เกี่ยวกับการอ่าน แต่เรียนปีเดียวยังไม่เห็นผล

ทำไมดนตรีถึงช่วยภาษาได้ นักประสาทวิทยา Aniruddh Patel อธิบายว่าดนตรีกับภาษาใช้วงจรการฟังในสมองร่วมกัน และดนตรีต้องฟังละเอียดกว่าการคุยทั่วไป ได้ทำซ้ำบ่อย ต้องตั้งใจ และทำแล้วรู้สึกดี พอครบแบบนี้ วงจรการฟังก็ถูกฝึกให้คมขึ้น แล้วภาษาก็ได้ใช้วงจรที่คมขึ้นนั้นไปด้วย

ความต่อเนื่องสำคัญกว่าความเร็ว

ผลจากงานวิจัยที่บอกว่าต้องเรียนถึงสองปีถึงจะเห็น ทำให้ครูไม่เร่งเด็ก อยากให้เขาสนุกพอที่จะอยากมาเรียนไปนานๆ มากกว่า เด็กที่เรียนหนักสามเดือนแล้วเลิก อาจได้น้อยกว่าเด็กที่เรียนสบายๆ ไปสองปี

ที่บ้านช่วยได้ง่ายๆ

• ร้องเพลงภาษาอังกฤษง่ายๆ ด้วยกัน แล้วปรบมือตามพยางค์ ba-na-na สามที
• เล่นทายว่าคำไหนขึ้นต้นด้วยเสียงเดียวกัน อย่าง cat กับ cup หรือคำไหนคล้องจองกัน อย่าง cat กับ hat
• เปิดเพลงที่ลูกชอบแล้วชวนเคาะจังหวะตาม ใครเคาะหลุดต้องเต้นหนึ่งท่า

ทั้งหมดนี้ไม่ต้องเก่งดนตรีหรือภาษาอังกฤษเลย ขอแค่กล้าร้องเพี้ยนต่อหน้าลูกได้ ซึ่งลูกส่วนใหญ่ไม่ถือสาอยู่แล้ว